dat je nooit de eerste zal zijn met een goed idee…

Eindelijk heb ik nog eens de tijd kunnen nemen om onze “Kwak” eens te swanjeren, eerst liefdevol natgespoten, en daarna een fikse beurt met een goeie sjampoo. Tenslotte helemaal afgedroogd en in de wax gezet, alle vloeistofpeilen getsjekt en de ketting een goeie smeerbeurt gegeven. Zo kan hij er weer efkes tegen, tot dat hij binnenmoet voor z’n eerste “groot onderhoud”, want ik en de z750s hebben samen al ruim de kaap van de 5000 overschreden.

Ik dacht de laatste dag van m’n vakantie ook nog eens een ritje te maken, het weer zag er prima uit en de straten niet te druk. Nog geen half uur onderweg en het begon zachtjes te regenen, ik had mijn regenpak niet meegenomen maar dat kon de pret niet drukken, zo’n klein plensbuitje ging me niet weerhouden me goed te amuseren terwijl ik wat kilometerkes afmaalde over de oude herentalse baan, richting Herentals dus. Vijf minuten later trok de hemel weer open, en de binnenshelmse sfeer werd er wat goedgemutster en minder mistig op. Nog even later trok er iemand de stop uit dat gigantische hemel-bad, en ben ik, mits een drietal schuilpogingen bij het ergste onweergeweld, onverichterzake terug naar Berchem gekeerd. M’n complete motor-outfit is om uit te wringen, en hangt nu in de douche droog te druppen. Volgende keer neem ik mijn regenpak mee.

Want er wacht u een twintig minuten durende bloedstollende rit op het legendarische stratencircuit van de Manx TT, en dit achter het kuipruitje van de racemachine van niemand minder dan TT legende Joey Dunlop. 26 TT overwinningen schreef hij op zijn naam, geen enkele racer deed ooit beter op het onverbiddelijk circuit van het Britse eilandje. Ierlands “peoples champion” overleed na een ontmoeting met een paar bomen tijdens een 125cc race in Tallin Estland in 2000. Vijfvoudig wereldkampioen Dunlop behaalde diezelfde dag al de overwinning in de 750 en 600cc classe races.

Voorzie uzelf van een verse pamper en geniet de komende 20 minuten mateloos van het talent en de skills van de “King of the road”.
A tribute To Joey Dunlop.

De laatste kilometer, verderop, een bliksem kraakt zich een weg door donkere wolken.
Komaan, laat die bui nog even uitblijven, ik ben er bijna! Shit! Rood! “tikketakketik” op het vizier. Merde, dus toch! Groen! Een zondvloed wordt ontketend! Zachtjesaan no3, rustig gas geven, schakelen en remmen, beetje hangen tegen de zijwind, Jas, laarzen en handschoenen houden zich goed, enkel de jeans zuigt zich vol hemelwater. Laatste bocht, een lastige besluitloze automobilist, vooruit kerel!
Eindelijk aangekomen.
Motor gestald, terug op straat is de bui overgetrokken, er piept een klein stukje blauw door de donderwolken.

Met het schoon weer van de laatste dagen was er geen excuus om de tweewieler gestald te laten. Twee trips naar RAD in Drongen, voor gerief(motorkleding) en een dag rijden in de omgeving van Antwerpen hebben de kilometerstand van de kawa al tot de 500+ gedreven.
Net als een vers gevangen wild paard moet een motorfiets ingereden worden, “hij is nog in rodage” zeggen ze hier, bij deze kawa is de vereiste dat de motor de eerste 800 km niet meer dan 4000 rpm doet, en daarna nog eens 800 km niet boven de 6000 rpm gaat. Nog een kleine driehonderd km en ik mag de teugels een beetje meer vieren. Op 4000 rpm in zesde versnelling haalt de motor net 90 km/h, net niet voldoende dus om even met het gas erop die lastige automobilist achter te laten, of ff over de snelweg richting andere stad te sjeezen. Ik vermoed dat het snelwegprobleem met de volgende 800 km van de baan zal zijn, op 6000 rpm haalt hij wel 130 denk ik. Niet dat de kawa d’r om vraagt om snelwegen te rijden, hij laat zich in bochtiger omstandigheden zo gemakkelijk van het één oor op het ander leggen dat je die lange rechte stukken asfalt gaat verwijten dat ze ooit rechtgetrokken werden. Qua schakelen is het bakje zeer vergevingsgezind, mede door de electronische brandstofinspuiting pakt de motor geweldig goed op, zelfs al zit je een versnelling (of twee) te hoog. Een lichte “twist of the wrist” en je voelt je kracht van de 750 cc je vooruitstuwen, en dan is het het naaldje van de toerenteller in’t oog houden om de 4000 niet te overschrijden. Een slecht ingereden motor is een vloek, en in ons apenland met zijn apechauffeurs is roderen een oefening in zelfbeheersing. De eerste berekeningen tonen een brandstofverbruik van +/- 7,5l loodvrij per honderd kilometer in voornamelijk stadsverkeer en secundaire wegen. Eens de motor uit rodage is kan ik schakelen op idialer toerentallen, en wanneer er zich dan ook langere ritten gaan aanbieden zal er qua verbruik nogwel een litertje afgaan.
Waar m’n oude Z reed als een wild stervend hijgend en krakend beest dat je de bochten door moest wringen, laat de nieuwe Z zich berijden als was het een gedomesticeerde langeafstanslopende cheeta, geen gerammel, geen gekraak, geen nukkige bokkesprongen in de bochten. Een tikje gas en een lichte heupbeweging en je maalt platter de rotondes af dan je ooit had kunnen dromen. Het top-halfje bied meer dan ruime windbescherming op de langere afstand, en neemt een heleboel geraas weg waardoor het geluidsniveau binnenshelms zeer aanvaardbare niveaus bereikt. Waar ik vroeger Eva moest toeschreeuwen, loopt de communicatie nu veel rustiger. En toch ga ik de verkrijgbare intercomsystemen eens op de rooster leggen, vooral voor de geplande vankanties en toertochten gaat zo’n intercom zijn nut kunnen bewijzen. Enkel nog het beestje goed door de inrijperiode halen, en het Europese asfalt mag zich gaan voorbereiden op twee extra banden.
Ik ben zo blij als een klein kind met onze tweewieler, vroeger had ik niks om me over moeilijke momenten te helpen, als er me nu iets dwars zit spring ik op de moto, en ga ik een toerke maken, na de eerste kilometers voel ik de zorgen en hersenspinsels zo van me afglijden.
Merci Pingu voor de foto’s!

Om 10 voor 12 vanmiddag stond ik buiten bij de DIV in Kontich met mijn nieuwe plaat, diezelfde ochtend ben ik nog naar Brasschaat gefietst om de verzekeringspapieren in orde te maken bij een MAG-gelieerd zakenkantoor. +/-50km getrapt en alles nog netjes op tijd in orde gekregen, want in de namiddag belde de dame van de motorzaak dat we de Kawa kunnen gaan ophalen

Alternatieve zinnetjes met MGK:

Mooie Gitzwarte Kawa Met Goed Karma! (by Polskaya)

Mie Graag Komenhaleuuu voor toerke op Mega Giga Kawa – (bydemie)

Heeft u zelf ideetjes? Zet ze in de comments, merci!

Op het forum van Motorcycle Action Group – Belgium kwam ik de volgende fantastische quote als handtekening tegen:

“Most motorcycle problems are caused by the nut that connects the handlebars to the saddle.”

Een waarheid als een koe, en zo mooi verwoord!

Zoals deze motorrijder door de spits laveert, dat is vragen om miserie, ik als heropstapper zoek het toch een heel pak bescheidener aan te pakken.

Na een weekje zoeken, kiezen en uitpluizen zijn we ten huize no3 tot de gezamelijke beslissing gekomen bovenstaande zwarte tweewieler te adopteren. De keuze ging tussen de Honda CB900 F Hornet, en de Kawasaki Z750S. De laatste is het geworden, niet enkel vanwege de prijs, die aanzienlijk verschilde ten opzichte van de Honda, maar eerder vanwege de ‘extra’s’ die op de ‘Kwak’ aangeboden worden. Zo is er de ‘Top-half’, de stuurkuip zo u wil, een feature die op de Honda niet aangeboden wordt, en die vanwege de vele geplande toerritten een niet verwaarloosbare plus zal blijken, een met de Honda vergelijkbaar vermogen (110pk voor de Kawa-750cc-108pk voor de Honda-900cc), dubbele tripmeter in de tellerpartij bij de Kawa tov een enkele op de Honda. Hat zal even wennen worden na een motor-stop van een dikke zeven jaar terug op de tweewieler stappen. Mijn (onze) vorige wapenfeiten in de motorwereld gaan immers terug tot een negenjarige periode met “Puzzel”, een voor die tijd al verouderde bruut van een Kawasaki Z1000j. Uiteraard heeft heimwee naar mijn oude Z meegespeeld in het maken van de keuze.
Ik kan niet wachten tot de dealer belt met de boodschap dat we de ‘Z’ mogen gaan oppikken.

GAAAAAAAS!!!!