dederdebelg

Met het schoon weer van de laatste dagen was er geen excuus om de tweewieler gestald te laten. Twee trips naar RAD in Drongen, voor gerief(motorkleding) en een dag rijden in de omgeving van Antwerpen hebben de kilometerstand van de kawa al tot de 500+ gedreven.
Net als een vers gevangen wild paard moet een motorfiets ingereden worden, “hij is nog in rodage” zeggen ze hier, bij deze kawa is de vereiste dat de motor de eerste 800 km niet meer dan 4000 rpm doet, en daarna nog eens 800 km niet boven de 6000 rpm gaat. Nog een kleine driehonderd km en ik mag de teugels een beetje meer vieren. Op 4000 rpm in zesde versnelling haalt de motor net 90 km/h, net niet voldoende dus om even met het gas erop die lastige automobilist achter te laten, of ff over de snelweg richting andere stad te sjeezen. Ik vermoed dat het snelwegprobleem met de volgende 800 km van de baan zal zijn, op 6000 rpm haalt hij wel 130 denk ik. Niet dat de kawa d’r om vraagt om snelwegen te rijden, hij laat zich in bochtiger omstandigheden zo gemakkelijk van het één oor op het ander leggen dat je die lange rechte stukken asfalt gaat verwijten dat ze ooit rechtgetrokken werden. Qua schakelen is het bakje zeer vergevingsgezind, mede door de electronische brandstofinspuiting pakt de motor geweldig goed op, zelfs al zit je een versnelling (of twee) te hoog. Een lichte “twist of the wrist” en je voelt je kracht van de 750 cc je vooruitstuwen, en dan is het het naaldje van de toerenteller in’t oog houden om de 4000 niet te overschrijden. Een slecht ingereden motor is een vloek, en in ons apenland met zijn apechauffeurs is roderen een oefening in zelfbeheersing. De eerste berekeningen tonen een brandstofverbruik van +/- 7,5l loodvrij per honderd kilometer in voornamelijk stadsverkeer en secundaire wegen. Eens de motor uit rodage is kan ik schakelen op idialer toerentallen, en wanneer er zich dan ook langere ritten gaan aanbieden zal er qua verbruik nogwel een litertje afgaan.
Waar m’n oude Z reed als een wild stervend hijgend en krakend beest dat je de bochten door moest wringen, laat de nieuwe Z zich berijden als was het een gedomesticeerde langeafstanslopende cheeta, geen gerammel, geen gekraak, geen nukkige bokkesprongen in de bochten. Een tikje gas en een lichte heupbeweging en je maalt platter de rotondes af dan je ooit had kunnen dromen. Het top-halfje bied meer dan ruime windbescherming op de langere afstand, en neemt een heleboel geraas weg waardoor het geluidsniveau binnenshelms zeer aanvaardbare niveaus bereikt. Waar ik vroeger Eva moest toeschreeuwen, loopt de communicatie nu veel rustiger. En toch ga ik de verkrijgbare intercomsystemen eens op de rooster leggen, vooral voor de geplande vankanties en toertochten gaat zo’n intercom zijn nut kunnen bewijzen. Enkel nog het beestje goed door de inrijperiode halen, en het Europese asfalt mag zich gaan voorbereiden op twee extra banden.
Ik ben zo blij als een klein kind met onze tweewieler, vroeger had ik niks om me over moeilijke momenten te helpen, als er me nu iets dwars zit spring ik op de moto, en ga ik een toerke maken, na de eerste kilometers voel ik de zorgen en hersenspinsels zo van me afglijden.
Merci Pingu voor de foto’s!